نابودی ضد ماده در میان انبوه پروتون ها و نوترون ها عدم تعادل پدید می آورد و بر روی ترکیب شیمیایی آینده کائنات تاثیر شگرف می گذارد. پروتون ها و نوترون ها از نظر طول عمر با یکدیگر تفاوت اساسی دارند. پروتونی که به حال خود رها شده باشد لااقل دهها میلیون میلیارد میلیارد میلیارد (31^10 ) سال، یعنی در واقع تا ابدیت زندگی می کند و یک پروتیکول « تقریبا ً » ثابت است. در عوض نوترون خصلتی بسیار غیر ثابت دارد و به سرعت به خرده های دیگر تغییر ماهیت می دهد. یک نوترون آزاد، پس از فقط پانزده دقیقه، زیر تاثیر قوه هسته ای ضعیف به یک پروتون،یک الکترون و یک نوترینو تغییر ماهیت می دهد و بنابراین نوترون هایی که به حال خود رها شده اند در فاصله پانزده دقیقه از صفحه کائنات محو خواهند شد؛ لیکن در اینجا پروتون ها به یاری نوترون ها می رسند و عالم را بار دیگر از نوترون پر می کنند، به این معنا که پروتون ها با الکترون ها ترکیب می شوند تا به نوترون ها و نوترینو ها مبدل شوند و این تغییر شکل نیز با میانجیگری قوه ی هسته ای ضعیف صورت می پذیرد؛ تا بدانجا که در زمان یک ثانیه ای تولد عالم تعداد نوترون ها به طور ثابت مساوی تعدادپروتون ها خواهد بود. امابعد از نواخته شدن یک ثانیه، یعنی درست وقتی که زنگ ساعت کیهانی ثانیه اول را اعلام می کند انبوه نوترون ها به صورت جدی رو به کاهش می گذارد زیرا در این لحظه تمام الکترون ها با ضد خرده های خود نابود می شوند و پروتون ها دیگر الکترون کافی پیدا نمی کنند تا به وسیله  آنها نوترون های تازه بسازند و در نتیجه برای هر ده عدد پروتون  بیش از دو نوترون باقی نمی ماند و همین عامل است که بر ترکیب شیمیایی آینده تاثیر قطعی می گذارد. به این ترتیب است که نخستین ثانیه عالم که پیدایش و تولد کائنات را تقریبا ً هیچ ناظر بوده است، و ظهور ماده و فراهم شدن شرایط فیزیکی ضرور برای صعود به سوی پیچیدگی را دیده است پایان می یابد؛ ثانیه اولی که بدلیل انبوه وقایعی که در طول آن روی داده است بیش از تمامی 17^10 ثانیه های دیگر پانزده میلیارد سالی که پس از آن کائنات زیسته است،

دارای اهمیت است.

منبع :  آهنگ پنهان - تالیف «ترین خوان ذوان»

امتیاز شما به این مطلب