عبور نور از میان جهان در حال انبساط ، انبساط را توجیه می کند. طول موج های نور ، از کهکشانهای دور دست با سرچشمه گرفتن از منابعشان ، با اندازه تمام جهان به طور متناسب کشیده میشود. نور آبی کم رنگ ، پس از مدتی معادل بیست درصد توسعه جهان ، زرد می شود. مدتی بعد ، به اندازه بیست درصد دیگر توسعه ، قرمز می شود و پس از مدت بسیار طولانی ، هزار مرتبه بیشتر منبسط می شود و تبدیل به ریز موج (Micro Wave) می گردد و پس از یک دوره یکصد ساله ، توسط عامل دیگری به موج رادیویی تبدیل می گردد. اثر انبساط برروی اصل نور ، شبیه به سرد کردن تدریجی اشیاء با گذشت زمان می باشد. جهان خیلی داغ ، شروع شده است و پر از انرژی با طول موج های کوتاه رادیویی بوده که هم اینک سرد شده اند و به پرتو های ریز موج با سطح انرژی پایین تری تبدیل گردیده اند. انرژی که کهکشان ها نیز برروی نور بر جای می گذارند ، حائز اهمیت است: نور از کهکشان های بسیار دور که در گذشته از آن جدا شده ، بیشترین کشیدگی (انتقال به سرخ) را تحمل می کند که نشان دهنده جهان در گذشته است که کوچکتر بوده و تمام کهکشان هابه یکدیگر نزدیکتر بوده اند. طول موج های نور انتشار یافته ، در یک جهان انبساط یافته ، متناسب با اندازه آن افزایش می یابند. اندازه جهان را وقتی که نور از جسم جدا میشود ، می توان از طریق شناسایی میزان کشیدگی تعیین کنیم. طول موج های خاصی از نور که به عنوان نور خالص شکل می گیرد ، متعلق به طول موج اتم های ستارگان و گازهای کهکشانی هستند که از آنان جدا گردیده اند ، یک رنگ خالص سرخ و آشنا مثل رنگ لیزر در CD های رایانه ای یا تابلوهای سوپر مارکتها می باشند. واقعا ً این رنگ همیشه به همان صورت است زیرا پرتو لیزر از همان ماده تولید میشود ؛ لذا اگر رنگ دیگری را ببینید متوجه می شوید که انتقال به سرخی روی داده است. سابقا ً یک رنگ را در یک کهکشان دوردست شناسایی و طول موج آن نور را با طول موج های شناخته شده ای مقایسه می کردند و از این سنجش ، به میزان انبساط جهان در مدتی که نور در حال سیر بوده پی می بردند. بنابراین دورترین اجسام ، بیشترین سرخ گرایی را داشتند و نورشان بیشترین کشیدگی را داراست.
بنابراین اجرامی که خیلی ساده در سرخ گرایی بالا مورد مطالعه قرار می گیرند ، نورانی ترین اجرامی هستند که سرچشمه های انرژی زایی موسوم به اختروش (Quasar) می باشند و در مراکز کهکشان ها مستقر شده اند. یعنی در بیشترین فاصله ای که تاکنون مشاهده گردیده است. طول موج نوری که امروزه شاهد آن هستیم ، به اندازه ای تقریبا ً شش برابر با مقدار اولیه اش افزایش پیدا کرده است. این نور زمانی اختروش را ترک کرده که جهان به اندازه یک ششم امروز وسعت داشته است. نور در زمانهای پیشتر ، بیش از این کشیدگی پیدا کرده است. خود نورِ حاصل از انفجار بزرگ خیلی زودتر سرچشمه گرفته است. حتی پیش از واپاشی ضعیف ؛ هنگامیکه جهان کمتر از یک بیلیونیم امروز وسعت داشته و بیشتر از ده بیلیون برابر داغتر بوده است.
منبع : انفجار بزرگ ؛ نگاهی به چگونگی شکل گیری کیهان ــ تالیف «کریگ هوگان»
